Unha raíña negra  
     
 
Edebé, Barcelona, 1998
Tucán (Serie verde) - Nº17
ISBN: 84-8116-667-7
Nº de páxinas: 128
Formato: 12 x 17
4ª edición: 2003
 
     

Traducións  
     
  Castelán: Una reina negra (Edebé, Barcelona, 1998)  
     

Sinopse  
     
  ¿Danche medo as formigas? ¿Non? ¿E noxo? ¿Tampouco? ¡Que guai! Creo que poderemos ser moi bos amigos. ¿Queres?

A min as formigas gústanme moitísimo. Son quen de estar horas mirando cómo se moven e non me canso nada. No meu cuarto había tantas que parecían un río negro con auga negra que corría cara a debaixo da miña liteira.

 
     

Anaco da obra  
     
 
(...)

Hai irmáns que só se poden ter dous meses. Víctor Trigo ten un deses. Chámase Aba. É moi simpático.

Dixo Víctor Trigo que seu irmán chegou descalzo e traía unha camiseta toda rachada, coma se tivese unha pelexa, e cando lle quitaron o pantalón para lle poñer outro, non tiña calzón. Estaba moi delgado por todo menos pola barriga, que a tiña inchada, coma se trouxese alí outro irmán ou coma se fose unha mamá canguro, que as hai. Seu pai de España, que é seu pai de España, levouno ó médico e agora engorda e medra tódolos días. Aba naceu nun país moi grande e fala o tarzanés. Por exemplo "eu sallara" quere dicir "dáme ese coche tan bonito, que ti tes moitos e eu non teño ningún".

Ó principio de vivir na súa casa facía cousas moi divertidas. Se sentía tirar da cisterna do váter, ía correndo a mete-las mans no retrete para agarra-la auga. Berraba asustadísimo.

-¡Escapa, escapa!

Chiaba por todo coma os bebés, e iso que ten dez anos.

Cando o levaron á festa e botaron os foguetes, tirouse axiña ó chan tapando a cabeza cos brazos.

-¡Medo! ¡Medo! ¡Matar!

Ós coches da estrada non lles tiña medo. Aínda que os vise vir non apartaba. Había que ir por el. Agora xa escapa deles. Sabe que atropelan.

Eu vin a Aba. Ten o pelo moi rizo, moi escuro. Está moi moreno moi moreno. Parece unha formiga negra xigante con anacos de pera branca nos ollos.

Un día os pais de Víctor Trigo e de Aba invitáronme a comer para que o saudase. Cando nos puxeron o prato na mesa da sala, Aba non quería comer, e iso que eran espaguetes con salsa de tomate e carne.

-Xantade vós para que vos vexa- dixo a mamá.

Ó mellor se non comiamos, non nos vía.

Empezamos a xantar e Aba mirábanos. Abría moito os ollos, que teñen no medio lagoas negras de formigas, e ría. ¡Ten moitísimos dentes! Púxose a comer e manchouse todo. Só sabía comer arroz e fariña.

Como nós acabamos de comer antes ca Aba, púxose a mirar para os nosos pratos e para o seu. Parecía papá cando vai ver un partido de tenis. De súpeto, botounos un pouco a cada un e outro pouco a el, e tivemos que comelo para que non se enfadase, e iso que estaba todo enzoufado. Se mirabas para o prato daba noxo, pero se mirabas para os ollos de Aba, xa che pasaba.

Dixo Víctor Trigo que Aba non pode comer costeletas de porco. Un día puxéronllas e non comeu. Só gritaba moi serio e enfadado:

-¡Jalufo non! ¡Jalufo non!

Contouno na clase e don Roberto dixo que para a cultura de Aba o porco é tan porco tan porco que non o pode comer porque é pecado. A cultura deben se-los pensamentos de Aba.

Na India, que é un país que non está no meu mapa da parede, non se comen as vacas. Son sagradas coma Deus.

Eu para face-la Primeira Comuñón teño que comer a Deus, que se chama Corpo de Xesús Cristo, e non pasa nada porque só é un anaco. Se fose enteiro non me cabería na boca.

(...)