Untitled Document

(...)

Cando o carteiro traía unha carta para Nolo, como non sabía ler, todos corrían para lle axudar.

-Vagariño e alto -pedía dende a súa cadeira.

Sempre empuxaba coa man pola orella cara a diante porque estaba un pouco xordo.

E, ás veces, os rapaces gastábanlle bromas lendo as cartas cun chisquiño de mentiras:

Querido señor Nolo:

Escríboche para che comunicar algo moi importante. Tes que prepara-la equipaxe para viaxar cos teus amigos ata o parque de atraccións máis grande do mundo.

Asinado: A señora Alcaldesa

P.D. Se non obedeces axiña, haberás de lles mercar xelados de nata tódolos días durante un ano.

Nolo ría a cachón e dicía:

-Sóde-lo demo, larpeiros.

(...)

	Traduccións

	Castelán: Nolo y los ladrones de leña (Ediciones SM, Madrid, 1999)

	Sinopse

	Nolo era tan maior, que xa nin sequera se acordaba dos anos que tiña. Estaba moi gordo e cando subía as escaleiras do parque poñíase tan colorado que a súa cara parecía marmelada de morango. Os nenos da vila queríano moitísimo. Era case o avó de todos.

	Anaco da obra

	(...) Cando o carteiro traía unha carta para Nolo, como non sabía ler, todos corrían para lle axudar. -Vagariño e alto -pedía dende a súa cadeira. Sempre empuxaba coa man pola orella cara a diante porque estaba un pouco xordo. E, ás veces, os rapaces gastábanlle bromas lendo as cartas cun chisquiño de mentiras: Querido señor Nolo: Escríboche para che comunicar algo moi importante. Tes que prepara-la equipaxe para viaxar cos teus amigos ata o parque de atraccións máis grande do mundo. Asinado: A señora Alcaldesa P.D. Se non obedeces axiña, haberás de lles mercar xelados de nata tódolos días durante un ano. Nolo ría a cachón e dicía: -Sóde-lo demo, larpeiros. (...) © Fina Casalderrey, 1998