Mutacións xenéticas  
     
 
Edicións Xerais, Vigo, 1998
Fora de Xogo - Nº 28
ISBN: 84-8302-313-X
Nº de páxinas: 144
Formato: 13 x 21
5ª edición: Decembro 2003
 
     

Traducións  
     
  Valenciano: Mutacions genètiques (Edicions Bromera, Valencia, 1993)
 
     

Sinopse  
     
  Hadrián vai realizar o seu bautismo de voo. Pensa que as primeiras vacacións que pasará fóra do seu país serán as máis aburridas da súa vida porque convivirá cun estraño ser, ó que nin sequera coñece. Estes resultarán ser trinta días de abraiantes descubrimentos, ata o extremo de que Hadrián será o protagonista na solución dun terrible problema, que está a piques de rematar coa liberdade humana que un louco pretendía controlar.  
     

Anaco da obra  
     
 

(...)

Non hai estalactitas nin estalagmitas como supoñía tería de haber, por forza, nunha cova. Pola contra, está chea de cristais cúbicos que conforman o teito e as onduladas paredes laterais. Agora Hadrián dubida. Non pode precisar se a alegre claridade que enche de ledicia o lugar procede do sol ou emana dos propios cristais. Xa non lembra a prohibición e quere descubrilo todo.

"Se meu avó investiga con animais, nalgures terá que os ter, ¿non? Dixo que investigaba sobre o cerebro. Non acharei miolos soltos coma se se tratase dun reductor de cabezas. ¿Que animais serán? Bah, supoño que coellos de indias ou monos, que son os que adoitan empregar sempre. ¿Ou serán os porquiños dos que me falaba mamá? ¿Onde diaño estará o avó?"

Cada vez camiña máis de présa. Parece afeito a andar cos pés nus, pois non se decata de que atrás quedan as zapatillas. De súpeto a súa respiración muda de ritmo. Non pode segir adiante. O mar sáelle ó paso desafiante. Adoece por sabichar qué hai despois do inoportuno obstáculo, precisa seguir. Vira a ollada cara á dereita. Unha ponte natural aparece como chovida do ceo. Dubida un intre.

"Non sei se dea volta. Vaise decatar da miña teimosía e igual me manda para Londres. Agora non quero marchar."

Nin os sensatos razoamentos, nin o pruído da súa conciencia abondan para se convencer, polo que continúa camiñando pola ponte.

A bóveda que cobre a gruta é máis e máis ampla a medida que camiña, afastándose paulatinamente do nivel en que se atopa Hadrián.

"Pensei que as fronteiras entre o mar e a terra estaban ben delimitadas, pero non entendo por qué se estou a máis baixo nivel có mar, existen terras emerxidas."

Con estas matinacións chega a un lugar onde a temperatura baixa de xeito apreciable. Sente arrepíos pero non pode voltar. Os desexos de descubrir todo aquel misterio vencen a súa razón.

"¡Á fin dei co sitio!"

Está perante unha enorme cavidade branquísima. Nos laterais, amplas gaiolas nas que aparecen infinidade de animais. Moitos deles sonlle coñecidos, pero doutros nin sospeitara da súa existencia.

"¡Mi madriña! ¿Que será ese becho?"

Fita un animal que é unha mestura de can e avestruz.

"É estrañísimo. Seguramente son os animais cos que experimenta".

A cabeza parece a dun pastor alemán, cunha boca esaxeradamente grande e o corpo cuberto de plumas; posúe ás e ten un par de longas patas. O seu abraio aumenta ó se fixar nun colar que lle pendura do pescozo: Pico zapato. O nome é tan extraño coma o animal. Prosegue silandeiro, observador. Todo lle parece tan máxico que é incapaz de o reproducir co pensamento.

"Pero, ¿como deu traído tanto becho? ¿Ou nacerían aquí? ¡Incrible! ¡Un raposo con ás! Confeso que de non estar engaiolado tería medo."

Este animal está colgado das patas nun pau. No seu cartel identificativo reza Panique ou raposo voante. Pensa que o nome élle o axeitado.

Canto máis precisa facer medra-la súa cordura, máis mingua a súa prudencia.

Embebecido en semellante visión, decide continuar. Antes xira de vagar a mirada e...

-¡Aaaaaaah! ¡Meu Deus! ¿Que fago agora?

Hadrián observa aterrado como dúas pitóns de Seba reptan lentamente cara a el.

"¡Mi madriña! Miden máis de seis metros"

Non posúe ningún obxecto que lle poida servir de arma defensiva.

"¿Como non as vin antes? Vanme engulir axiña. Seguramente lles cheiro a sangue quente. Uliscaranme, tentearanme coa lingua e comeranme."

As serpes acaban de emerxer dun iluminado túnel de auga e barro. Agresivas, erguen o primeiro tercio do seu corpo e botan a cabeza para atrás. Están examinando a súa víctima cos ollos sempre abertos nun reto, coma se pretendesen demostrar que foron os primeiros seres vivos que se posesionaron da Terra.

Hadrián, moi a modo, vai recuando ata dar cunha parede que lle impide o paso. Está acurralado. Unha suor fría esvara pola súa fronte.

"Envolveranme cos seus aneis e cravaranme o dente. Permanecerei vivo no seu estómago aínda un anaco. Non, mellor que me repartan, así xa non sufrirei máis."

Unha das pitóns abre a boca abalanzándose sobre el, quen, nun último xesto de impotencia emite o que considera o derradeiro berro da súa vida.

(...)