(...)

Unha nena xogaba na fonte, diante da igrexa. Foiaz estrañouse de que estivese soa a aquelas horas. Cantarruxaba e chapuzaba cos pés, e a auga subía ás torres do escudo da cidade, que adorna a fonte. Froiaz abriu a ventá; algunhas muxicas das fogueiras bailaban naquela espléndida noite meiga, e un aire fresco entroulle polo nariz. Fíxolle cóxegas e espirrou. A nena, sen sorprenderse, mirouno; e a Froiaz pareceulle tan bonita que as palabras agocháronse no seu estómago e non dixo nada. Os cabelos mouros, que lle cubrían o peito e as costas, brillaban coma o charón; os pantalóns prateados relucían como apel mollada dun golfiño.

- Veño buscarte, Froiaz. Baixa.

Froiaz quedou pampo: ¿Como sabía o seu nome?

Pero obedeceu e axiña apreceu ao seu carón.

- Non podes durmir, ¿verdade? Tes bolboretas no estómago... -adiviñou ela.

- Hai pouco que viñemos vivir aquí e... -recoñeceu Froiaz.

- Ven conmigo. Ensinareiche algúns tesouros e segredos de Pontevedra.

- É que nin sei o teu... -dubidou el, mirándoa de esguello.

- ¡Mariña! -atallou ela

Mariña non era como as outras nenas: ía descalza... ¡e non tiña embigo!

De boa gana lle preguntaría, pero deulle vergonza.

- Non levas zapatos -sinalou.

- Así podo mollar os pés cando me pete.

- ¿Non che rifan teus pais?

- Non. Meu pai é o Mar e a miña nai é a Ría. Eles déronme forza...

- ¿Forza? ¿Podes levantar esa igrexa? -suxeriu Froiaz, incrédulo.

- Non, pero podo levarte a tempos que xa pasaron, ao verán, ao outono...

- ¡Mentireira! -sentenciou el.

(...)

© Fina Casalderrey, 2003