Chegou a primavera coas súas tormentas rápidas e axiña vestiu as árbores froiteiras con flores brancas e rosadas. Tamén apareceu no lugar unha muller maior. Ninguén a coñecía, pero moitos nenos e moitas nenas deron en meterse con ela.

- Vella louca, ¿que levas nese saco branco?

- ¡Tola!, ¿por que pintas o pelo en tiras de cores?

- ¿É certo que roubas nenos?

- ¡Xarbota!, ¿como é que andas sempre descalza?

- ¡Vella! ¡Vella! ¡Vella!

Os insultos pasaban de boca en boca con voces aguzadas que picaban máis cás espiñas dunha roseira. Evitaban mirala de fronte porque tiñan medo de que, coma o sol, os mancase nos ollos. As preguntas que lle facían parecíanse máis a pedradas que a verdadeiros desexos de conversar.

- ¿Como é que pintas as uñas de tantas cores se xa es vella?

- ¡Bruxa! ¡Es unha bruxa! ¿Por que non se oen as túas pisadas ó camiñar?

Estrañáballes que os seus pés descalzos non fixesen nigún ruído ó pisar os papeis que aparecían ciscados polo rueiro.

- ¡Non toca o chan! -exclamou Alba asustada.

Co seu vestido estampado, toda ela semellaba unha bóla de cristal.

- Ben seguro que vive na cova que o mar fixo no acantilado -dixo un neno.

- ¿E que come? ¿Peixes crus? ¿Nenos? -preguntou outro.

Cada atardecida do mes de maio, antes de que o sol comezase a prepara-la súa cama laranxa no leito das montañas, aquela muller pasaba entre as burlas dos nenos e das nenas cara ás leiras de Sobredorrío.

(...)

© Fina Casalderrey, 2001